اینترنانه چاپ
تاریخ :21:28شنبه 19 خرداد‌ماه سال 1386

فکر کنم لازمه یه تنویر افکار عمومی! انجام بدم

آقا من اینقدرها که به نظر میام هم ضد اینترن نیستم! نشون به این نشون که همین امروز برای مورنینگ شرح حال خودم رو به اینترن دادم تا کپ بزنه و نتیجه ش هم این شد که بعد از خوندن شرح حالش اساتید کلی تشویقش کردن که آفرین چه اینترن گلی! که همچین تشخیص افتراقیهایی رو مطرح کرده و چه نگرش روانپزشکی خوبی داره! خودم هم که پشت تریبون رفتم کلی به اینترن مذکور حال دادم و ازش تقدیر بعمل آوردم بخاطر شرح حالش!

تا همین الان باعث تجدید بخش هیچ اینترنی نشدم، یه بار هم تا حدودی وساطت به خرج دادم تا مانع افتادن یک اینترن بشم.

در اینکه اینترن جماعت افراد خیلی محترم و تلاشگری هستند شکی نیست. با این همه کشیک و زحمت و دردسر و غرغر استاد و خرده فرمایشات بعضی رزیدنتها و ....

من هم این دوران رو گذروندم. همین ۳ سال پیش. بطور کلی هم اون موقع و هم الان اغلب اینترنها افراد قابل اعتمادی بودن و هستن.

اما گاهی که به اینترنها خرده می گیرم منظورم اقلیتی از اونهاست که هر ماه دیده می شه و بهرحال باید بین اونها و عموم اینترنها فرق قائل شد. گاهی یکی دوتا اینترن توی هر ماه آدم می بینه که واقعا نمی شه کاری رو بهشون سپرد. و دردسرش رو متاسفانه ما رزیدنتها می کشیم. بخاطر نداشتن نظام پزشکی کسی نمیاد یقه اینترنها رو بچسبه وقتی مشکلی ایجاد بشه. توجیهشون هم اینه که اینترنها تحت نظر رزیدنت هستن و باید نظارت بشن. این حرف اساسا ناحسابی نیست. ولی آخه یک اینترن نباید یک کریز هایپرتنشن رو درست درمان کنه؟ نباید علائم حیاتی رو درست بگیره؟ وقتی که اینترن دست به مریض نمی زنه و علائم حیاتی رو از خودش می نویسه، و فرداش من رزیدنت بخاطر مشکلدار شدن مریض میفتم توی دردسر و از طرف گروه مورد مواخذه قرار می گیرم چی باید گفت؟ چون مسئولیت کشیک با منه حتی علائم حیاتی رو هم نباید به اینترن سپرد؟

از این موارد هر از گاهی اتفاق میفته.

وقتی که سهل انگاری و بی مسئولیتی در کاره خیلی تاسف انگیزه. با همه حمایتی که وظیفه خودم می دونم از اینترنم انجام بدم، ولی اگه به این جمع بندی برسم که ذاتا آدم بی مسئولیته ، در حدی که پزشک شدنش موجب خسارت جانی برای مریضهاش بشه، بدون هیچ تعارف و چشم پوشی وظیفه اخلاقی خودم می دونم که نذارم بخش رو پاس کنه. خدارو شکر تا الان همچین کسی به پستم نخورده و امیدوارم هیچوقت نخوره.به نظر هم میاد که نمی خوره

خلاصه کلوم اینکه رابطه من با دانشجوها خیلی خوب و دوستانه ست. اگه گاهی مطلب نقدآمیزی هم می نویسم عمومیت نداره.به دل نگیرید. منظورم هر اینترنی نیست. اینترنها نه هزارپا!! هستن و نه لولوخورخوره!! اکثریت اینترنها گل و دوس داشتنی و باحالن.

¤ مرکز پ ن مغزم سوخته